رفتن به بالا

پایگاه خبری تحلیلی افق اندیشان مشهد


  • شنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۹
  • السبت ۲۰ ذو القعدة ۱۴۴۱
  • 2020 Saturday 11 July
  • شنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۰:۰۰
  • کد خبر : 1538
  • چاپ خبر : کار را از من بگیر کودکی را نه!
کودکانه هایی پشت چراغ قرمز

کار را از من بگیر کودکی را نه!

کودکان کار، کودکان نام آشنای این سرزمین هستند که در پی لقمه‌ای نان به کار گمارده می‌شوند تا قوت لایموتی برای خانواده‌شان تهیه کنند. گرچه در جای جای این کشور پهناور وجود دارند اما همچنان در چشم همگان نامریی هستند. هیچکس از قلب‌های کوچک حسرت کشیده،دست‌های پینه بسته و پشت خمیده‌شان خبری ندارد اما هر روز می‌آیند گاهی گل و زمانی فال می‌فروشند و گاهی اوقات هم برای یافتن لقمه‌ای نان در سطل‌های بزرگ زباله فرو می‌روند و به لطف سیاست‌های نا کارآمد مسئولان روز به روز بر تعدادشان افزوده می‌شود آن هم در شرایطی که ویروس کرونا هر لحظه جان آنها را تهدید می‌کند.

به طور قطع می‌توان گفت پدیده کودکان خیابان، پدیده‌ای فراگیر، جهانی و هشدار دهنده است. مسئله کودکان کار خیابانی از پیچیده ترین مسائل اجتماعی در ایران است و به همین سبب، مقابله با کودکان خیابانی یکی از مظاهر دردناک نابرابری در جامعه بشمار می‌آیند و لذا مداخله سازمان‌های دولتی و غیردولتی برای بهبود وضعیت آنها ضروری به نظر می رسد.
از سوی دیگر مشکلات معیشتی خانوارهای فقیر و عمدتا حاشیه نشین مطرح می‌شود که برای امرار معاش، کودکان خود را وارد شبکه کار غیررسمی می‌کنند.
کودکان کار به کودکان کارگری گفته می‌شود که به صورت مداوم و پایدار به خدمت گرفته می ‌شوند که این امر آنها را در بیشتر اوقات از رفتن به مدرسه و تجربه‌ی دوران کودکی بی‌بهره و سلامت روحی و جسمی آنها را تهدید می‌کند.
کودکانی که امروز باید با حضور در مدارس و محیط امن خانواده و جامعه آموزه‌های خود را تقویت و مهارت‌های لازم را برای آینده کسب کنند، به اجبار در خیابان‌ها با شرایط نامطلوبی همراه با تهدیدهای متعدد در حال کار و فعالیت و یا شاید هم ذوب شدن کودکیشان هستند.
این ذوب و انجماد کودکی در پشت چراغ های قرمز و در گرمای تابستان و سرمای زمستان، می تواند قلب و ذهن این کودکان را برای همیشه پر از تنفر از اجتماع و همنوعان خود کند که این تنفر دودش به چشم آینده این جامعه خواهد رفت.

بر اساس آمارهای جهانی بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلیون کودک بین ۵ تا ۱۴سال در سراسر جهان به کار تمام‌وقت اشتغال دارند. این کودکان مدرسه نمی‌روند و وقت کمی‌ برای بازی دارند و یا اصلاً چنین وقتی ندارند. اغلب این کودکان از تغدیه و مراقبت برخوردار نیستند و از فرصت کودک‌ بودن محروم هستند.

بیش از نیمی ‌از این کودکان، در معرض بدترین اشکال کار کودک هستند که از جمله می‌توان به کار در محیط‌های خطرناک، بردگی یا دیگر اشکال کار اجباری، فعالیت‌های غیرقانونی مانند قاچاق مواد مخدر و فحشاء و همچنین مشارکت در مخاصمات مسلحانه اشاره کرد. ‏
نکته دیگر اینکه چه این کودکان ایرانی باشند و چه اهل هر نقطه از این کره خاکی، کودک هستند؛ کودکانی که مورد سوء استفاده قرار گرفته اند و مجبور به انجام کار، گاه در بدترین شرایط هستند و از همین رو باید به این موضوع از جنبه انسانی نیز نگریست.
این کودکان وارد این آب و خاک شده و درحال حاضردر همین محیط مشغول زندگی هستند و مشخص نیست که آیا به کشور یا محل زندگیشان بازگردند یا خیر؛ از همین رو اگر مورد تحقیر واقع شوند و روحشان بیشتر از این آسیب ببیند، به طور یقین آسیبی جدی برای آینده این مرز و بوم محسوب می‌شوند.
اما اگر نهادهای مسئول و سازمان های مردم نهاد که این روزها با وجود همه مشکلات و کمبودها توجه ویژه‌ای به کودکان دارند، از این گروه حمایت کنند و آموزش‌های صحیح و مهارتهای زندگی را به آنها ارایه دهند، به طور یقین خطر کمتری آینده روانی و اجتماعی ما را تهدید می کند.
اگر مسئولیت قانونی هر نهاد در برخورد با مسئله روشن شود و بر شیوه عملکرد این‌نهادها از طریق نهادهای بالاتر نظارت وجود داشته باشد، مجموعه اقدامات مؤثرتری برای مقابله با این پدیده شکل خواهد گرفت. یکی از امور ضروری در این راستا، تدقیق قانونی مفهوم کودک خیابانی وحد و مرز کار قانونی و غیرقانونی وروشن شدن وضعیت کودکان اتباع خارجی است.
محمدرضا زارع برزشی -مدیر مسئول پایگاه خبری تحلیلی افق اندیشان

اخبار مرتبط



آخرین نظرات